Í atelierinum hjá Amariel

Nú ein dagin var Listin inni á gólvinum hjá Amariel Norðoy í atelierinum í Lambagerði 1. Amariel hevur sum altíð nokk at gera. Hann hevur ferðast í summar og var í vár í London og framsýndi í Wimbledon Fine Art. Fyri fleiri árum síðan, tá ediliga men nú sálaða ávísin Fregnir enn var til skrivaði eg ein stubba um Amariel Norðoy í sambandi við, at hann tók lut á framsýning í Den Frie í Keypmannahavn, umframt at hann hevði serframsýning í Galerie Focus, sum tá var niðri í býnum.

Monomani eitur ein frálík yrking hjá danska yrkjaranum I.P.Jacbsen, og tað er júst henda yrkingin, sum kemur til hugs, tá tú fyri aðru ferð innan stutta tíð fært høvið at uppliva bláblaktrandi myndaheimin hjá Amariel Norðoy. Yrkingin byrjar soleiðis: "Jeg er gal / Men jeg kender mit vanvid, / dets ophav og dets væsen. / Jeg er gal, og nu vil jeg synge...". Tað er endurtøkan, ið undrar og hugtekur. Hvat í allari víðu verð er tað við ljósinum í Mikladali, sum er so áhugavert? Hví blívur Amariel við at mála tað sama? Og hví bleiv Monet við at mála sín urtagarð í Giverny?

Hetta og okkurt annað stóð at lesa í Fregnum nr 34. Síðan hevur Amariel dyrkað tað sama myndevnið aftur og aftur, men seinnu árini síggjast fólk aftur í myndum, sum  hann kallar "Útróðrarbørn - Sálmar lívsins" og sum snúgva seg um barnaminni frá uppvøkstrinum í Klaksvík, har pápin róði út við Norðan KG 334.

Tað er sum kunnugt í atelierinum, at myndlistin verður til og áhugavert er altíð at sleppa at kaga inn í tílík skapanarumhvørvi. Her eru myndir úr atelierinum hjá Amariel. Á vegginum millum skitsur, postkort og fotomyndir hongur einastaðni eitt pappír við onkrum, sum Bergur Jacobsen, prestur hevur skrivað um barnaárini í Klaksvík:

"Vit vóru útróðrarbørn - havið og ríkidømið tess átti lívið í okkum. Uttan mun til um faðirin var útróðrarmaður ella ei, so búleikaðust vit kring víkina, tí vit høvdu hjallin á sjónum  havið var lívið!... vit andaðu sjóvarfall, mánan og mysing, høgætt og lágætt, og blankur fiskur á brúnni og á vektini hjá Mikkjali Petur, var ein trygd fyri morgindegnum... Vit sungu sálmar lívsins, tí vit stúrdu, tá teir fóru... havið gevur og havið tók.. og vit gleddu okkum til at fara á støð... har var hugni og ein farri av veitslu, hvørja ferð teir fingu fong. Vit sungu lívsins sálmar, tí mammurnar vóru fegnar, tá teir komu aftur, tí einki var ein sjálvfyglja, tí sólin eisini skein, og góðveðursløtur avloystu ódn, tí ta eisini var stuttligt at vera barn, tí norðlýsið var so vakurt og kavin so hvítur... vit vóru útróðrarbørn. KG 334 var størri enn lívið, og tað er hann onkursvegna enn!"

Eitt sindur av bláum...

Ein skitsa hjá Amariel

Í atelierinum

Ein bláur málningur við eyðkendu dynamisku strikunum hjá Amariel

Veggur við skitsum

Myndir á vegginum

Picassomynd og ein fotomynd av Amariel millum Janus Kamban og Ingálv av Reyni

Amariel hugleiðir um teir farnu

Amariel vísir mær eina ikon hjá Anker Mortensen

Bøkur eru umráðandi at hava í atelierinum

Nógvar myndir og bøkur og tónleikaáhugin er stórur

(KP)

Kenslan hjá Bárði Oskarsson fyri gráum

Fríggjadagin hevði listamaðurin Bárður Oskarsson fernisering í tí nýggja Galerie Fous í Lambgerði 1 í Havn. Framsýningin inniheldur tekningar og málningar og síðsti kjansur at síggja hana er í dag og í morgin millum klokkan 15 og 18.

Bárður Oskarsson hevur við sínum poetisku, skemtiligu og hugvekjandi tekningum í fleiri ár víst, at hann hevur tamarhald á grátónaskalanum. Nú hevur listamaðurin tikið eitt tilvitað val um eisini at frávelja litir í sínum málningum. Hetta haldi eg er eitt áhugavert val, sum á mangan hátt gevur málningunum styrki og dýpd. Tað er greitt, at avmarkingin, sum listamaðurin hevur givið sær sjálvum, hevur latið upp fyri nøkrum møguleikum fyri hann og at tað svart hvíta útspælið gevur eitt fruktagott mótspæl til hansara listarligu visiónir. Tað hevði verið gott at sæð eina framsýning av hesum málningunum eitt stað, har tað er betri pláss. Men tað sær út til, at listamaðurin vinnur á vandanum fyri tí klisjémerkta, sum býr í tí moll stemmaða grátónamálarínum. Í staðin viðger hann ta serligu flykrandi nærveruna, ta avoyddu atmosferuna, sarta klangin og óveruliga dámin, sum av sær sjálvum fylgir við á ein originalan, persónligan og grundleggjandi leitandi hátt.

(IS)

Undurfullur ræðuleiki - Nógv fólk í Steinprent í gjár

Det er mere end to år siden Hansina og jeg begyndte at optage nogle af vores samtaler og besluttede at samle materiale til denne bog. Men det er meget længere siden samtalerne blev indledt og endnu længere siden, at min fascination af Hansinas kunst blev vakt. Denne fascination er blevet stærkere jo mere jeg har set af denne forunderlige kunst, som bevæger sig frem og tilbage mellem det flydende og det faste, mellem det håndgribelige og det æteriske, det flygtige og det varige. Og den er blevet stærkere jo mere jeg har talt med Hansina. For samtalen bevæger sig ligesom kunsten. Ikke noget bestemt sted hen, bare dybere.

De erkendelser der opstår ved at tale med kunstnere er, ligesom kunsten selv, hemmelighedsfulde, enigmatiske og flertydige. Hansina stiller igennem sin kunst åbne spørgsmål til verden og til eksistensen, og samme åbenhed findes i hendes syn på kunsten. Alt vendes og forvandles, ligesom i hendes kunst, som både findes i det sanselige og det intellektuelle, i det følte og det tænkte og i det ophøjede og det jordnære. Kunstneren arbejder i et modsætningsfyldt felt, hvor det konkrete hele tiden ledsages af det abstrakte. Hendes værker lader sig ikke umiddelbart forklare, de undviger fortolkning og er svære at sætte ord på, men samtidig er der antydninger af noget kendt og stemninger der refererer til noget fra vores håndfaste virkelighed. Dette spil med kontraster genkendes i hendes kunstsyn. På den ene side beskriver hun kunsten som et håndværk, og som et arbejde på linie med alt andet arbejde, og på den anden side antyder hun igen og igen, at kunsten er i besiddelse af metafysiske eller spirituelle dimensioner. Det er måske her, i spændingen mellem to yderpunkter, at hendes kunst befinder sig, i et forsøg på, at fange og fastholde det flygtige og gribe det uhåndgribelige.

For på den ene side kan kunsten give os noget at holde fast i, så vi kan eje et lille stykke af noget som er større end vores liv, som Hansina siger i bogen. Men på den anden side giver den os ikke noget at holde fast i. For Hansina Iversens kunst efterlader os også med en undren, som kun bliver større jo dybere vi søger, den fylder os med noget, som ikke lader sig definere. Noget ubestemmeligt. Måske en frydefuld rædsel. Det er denne undren vi har forsøgt at holde fast med denne bog og denne frydefulde rædsel vi har søgt at bevare, selv når ordet kommer imellem os og billedet.

Der er mange at takke. Vi vil gerne takke vores familer og andre der har hjulpet med bogen. Selvfølgelig også stor tak til Jan og Fríða for at huse en udstilling til denne, for os, så store begivenhed og tak til jer, som er kommet i dag. Selv vil jeg takke Hansina, tak for at du vil dele din kunst og tak for at du vil dele din indsigt. Jeg er meget stolt af dette projekt og meget glad for at have fået lov til at skabe det sammen med dig. Så tak for det.

(IS)

Hansina Iversen - Undurfullur ræðuleiki

Leygardagin 20. august kemur bókin ”Hansina Iversen – Undurfullur ræðuleiki” út. Í tí sambandi er eisini framsýning við grafiskum verkum eftir Hansinu Iversen í Steinprent á Skálatrøð. Í bókini eru brot úr samrøðum, sum Inger Smærup Sørensen, listfrøðingur, hevur havt við Hansinu Iversen seinastu mongu árini. Samrøðurnar geva eitt einastandandi innlit í heimin hjá listakvinnuni og í teir tankar, sum eru støðið undir hennara list. Samrøðurnar leita djúpt inn í tann abstrakta listaheimin og snúgva seg eitt nú um ta undran, sum bylgist í sinninum, tá tú stendur frammanfyri einari mynd eftir Hansinu Iversen.

Ì samband við at ”Hansina Iversen – Undurfullur ræðuleiki” kemur út almannakunngera vit stutt brot úr bókini:

Kann listin frelsa heimin?
Nei, tað haldi eg ikki. Tað kunnu bert menniskju sjálvi - um vit menna okkum. Listin kann kanska bjarga okkum soleiðis, at vit ikki falla í fátt. Man finnur sær vatn fyri at liva og list til at finna út av og spyrja...tí vit hava tørv á at spyrja og kanna hví og hvat. Tað er tað sum skilir okkum frá øllum øðrum skapningum. Har koma vísindi og list uppí, tað at kanna og kanna. Eg vænti, at listin fer at yvirliva. Um tað verður sum tekning ella okkurt annað, jú, tekning fer tað altíð at vera brúk fyri. Tað fer altíð at vera brúk fyri at spyrja og at visualisera - altíð.


Og veit man nær listin gevur meining?
Ja, tað ger man. Nú tosi eg um, tá tað gevur meining at skapa list. Man verður ordiliga móð aftaná. Man byrjar kanska at arbeiða leysliga; men meira og meira tú arbeiður fram í móti einum úrsliti, meira konsentrerað verður tað - tá verður tað eitt konsentrat. Tað er ræðuliga ringt at forklára, nær man veit tað, og hví man veit tað. Tað er ein nýggj uppliving hvørja ferð - ein nýggj kensla - ein sigur.


Mark Rothko hevur sagt nakað soleiðis, at tá list eydnast, so skal hon vísa seg fyri kunstnaranum, sum um hann sær tað fyri fyrstu ferð, tað skal vera ein opinbering og ein óvæntað nøgtan av einum djúpum tørvi. Hendir tað nakrantíð?
Ja, tað hendir, men tað er ikki altíð, at tað eydnast. Tað hevði verið fantastiskt, um tað hevði verið soleiðis. Eg havi upplivað tað, og tey verkini standa øgiliga sterk, sjálvandi, tað hevði verið ónøgtandi og ógjørligt at hildið á fram, um tað ongantíð hendi. Nú má eg halda fast í mínum. Um eg eri moderna ella ómoderna, líkamikið við tí, eg má vera trúgv móti tí, sum eg geri. Í dag verða vit uppdrigin til, at vit ikki mugu taka alt so hátíðarligt. Vit hoyra fyrilestrar um, at tað skal vera stuttligt alt saman og undirhaldandi - tað skal út til fólkið. Men eg haldi tað er umráðandi at taka sítt arbeiði í álvara, og so ikki taka seg sjálvan ov hátíðarliga. Eg missi tráðin, tá eg royni at eftirlíka krøvum frá øðrum, og tað kemur ongantíð nakað gott burturúr. Tað kann bert gerast eftir mínari egnu sannføring.


Skulu vit yvirhøvur seta orð á, hvat list er?
Øll tey, sum savnast um listina, og vilja seta orð á hana, listfrøðingar, kritikkarar, sum spesialisera seg í hvat list er, hava vit eisini brúk fyri. Eg haldi, at tað er ein tørvur, sum vit menniskju hava, at gera skipanir. Men tað er gott, at tað eru listafólk, sum kunnu seta serfrøðingar og onnur upp á pláss - ella geva teimum mótspæl. So kann fjøldin fylgja við. Tá er gott við listafólki, sum t.d. Barnett Newman, sum var ein sterkur debattørur, sum ikki gav seg undan. Tí list gongur ikki bert eftir einum tráði - frá startstrikuni og á mál. Listin fer allar vegir.

SNATI

Eldri leikur í nýggjum hami.

Leikárið 2011-2012 hjá Tjóðpalli Føroya er farið ígongd og byrjað verður við einum barnaleiki. Snati kallast leikurin og er hetta eitt gamalt føroyskt ævintýr, sum leikbólkurin Gríma við Súsonnu Tórgarð, Riu Tórgarð og Kristinu S. Hansen skrivaðu um til leik og framførdu í 1994. Nú er hann tikin framaftur og hevur fingið nýggjan ham. Hesuferð eru tað sjónleikarnir Barbara Christophersen og Gunnvá Zachariasen, sum hava endurtulkað ævintýrið saman við Súsonnu Tórgarð, leikstjóra.

Gamalt føroyskt ævintýr.
Ævintýrið um Snata snýr seg um drúgvu ferðina hjá einum drongi, sum fer út í stóru verð, har hann møtir nógvum truplum og vandamiklum avbjóðingum. Hann hittir fólk og verur av øllum handa slag, summar góðar, summar óndar. Drongurin fær arbeiði á sjálvari kongsborgini og stóri spurningurin er, um hann mann fara at vinna prinsessuna og hálva kongaríkið? Eitt stríð um ta ónda og ta góða, um vinaløg, hetjubrøgd, gand, vald, kærleika og lív og deyða. Leikaranir hava úr at gera og fara inn og út úr í minsta lagi 15 leiklutum.

Dukkur frá Marjun.
Í leikinum hendir mangt og hvat, og her er eisini dukkusjónleikur. Handseymaðum dukkurnar hevur Marjun Jóanesardóttir, sála evnað til. Marjun hevur ríkað mangan føroyskan sjónleik við sínum serstøku dukkum og stuttligu búnum. Nú sleppa vit at uppliva tær í hesum leikinum.

Á ferð við Snata.
Snati hevur frumframførslu á Tjóðpall Føroya leygardagin 20. august kl. 17.00 og er ein sýning sunnudagin 21. august 16.00. Skúlar og barnagarðar í landinum hava fingið møguleikan at ogna sær eina sýning, nú skúlarnir byrja aftur aftan á summarfrí. Framførslur verða á Meiarínum og úti á skúlum í øllum landinum fram til 16. september. Møguliga verður leikurin tikin uppaftur seinni í vetur, um onkrir skúlar ella barnagarðar, enn ikki hava ognað sær eina sýning. Snati er ætlaður børnum frá 1. til 4. flokk, umframt elstu børnum í barnagørðunum.

Atgongumerkir fáast við dyrnar 1 tíma undan sýning ella á info@tjodpallur.fo

Hansina Iversen - Undurfullur ræðuleiki

Leygardagin 20. august kemur bókin ”Hansina Iversen – Undurfullur ræðuleiki” út. Í tí sambandi er eisini framsýning við grafiskum verkum eftir Hansinu Iversen í Steinprent á Skálatrøð. Í bókini eru brot úr samrøðum, sum Inger Smærup Sørensen, listfrøðingur, hevur havt við Hansinu Iversen seinastu mongu árini. Samrøðurnar geva eitt einastandandi innlit í heimin hjá listakvinnuni og í teir tankar, sum eru støðið undir hennara list. Samrøðurnar leita djúpt inn í tann abstrakta listaheimin og snúgva seg eitt nú um ta undran, sum bylgist í sinninum, tá tú stendur frammanfyri einari mynd eftir Hansinu Iversen. Ì samband við at ”Hansina Iversen – Undurfullur ræðuleiki” kemur út almannakunngera vit næstu dagarnar stutt brot úr bókini:


Er myndin liðug í huganum, áðrenn hon fer út í hondina?

Nei, ikki heilt, tað er eitt sindur skiftandi. Tað kann vera nakað eg havi sæð ella kent, men eg minnist ikki rættiliga, hvat tað var. Tað er bæði tilvitað og ótilvitað, og myndir myndast í høvdinum. Litirnar avgeri eg í atelierinum. Kanska havi eg onkran lit og form í høvdinum, meðan eg eri á framsýning ella gangi úti á gøtuni. Tað hvørvur og kemur aftur, og sum frálíður, verður tað kanska til nakað. Ofta byrji eg við gulum og kadmiumreyðum, tí tað er so gott at byrja við. Tann guli kann hvørva, meðan tann reyði kann geva so góða dýpd í aðrar litir, sum koma omaná. Tað fyrsta er øgiliga viðkvæmt, tí tað skal undirbyggja alla myndina- tað avger, um hon kann brúkast ella má kaserast. Tey fyrstu strokini eru frúktiliga avgerandi. Tað er spennandi og nervapirrandi at byrja. Hesar penslarnar havi eg fingið frá Hjördis Haack. Teir skulu vera breiðir og f latir, ikki ov tjúkkir. Nú verður spennandi at royna. Tað er eitt sindur av automatikki í hesum. Eg veit fanin ikki, hvar eg skal byrja.


Ræðist tú tað hvíta løriftið, áðrenn tú skalt byrja?
Nei, yvirhøvur ikki. Eg haldi tað vera ordiliga spennandi, tá eg standi framman fyri tí tóma løriftinum. Eg haldi, at eg veit, hvussu eg skal byrja, eg havi valt hvønn pensil, eg vil brúka, hann má ikki vera breiðari enn hesin her. Pensilsstrokini skulu vera kontrollerað beinanvegin.


Hvussu nógv kontroll hevur tú á tí?
Nokk so nógv. Tað veldst eitt sindur um, hvussu tjúkkan eg blandi litin. Verður tað ov vátt, so loypur tað saman. Er tað turrari, so kontrolleri eg tað betur, serliga kantarnar. Tá eg keypi penslar, hyggi eg eftir, at teir eru harðir og ikki hava ov long hár, so vera strokini betri, eru hárini ov long verða kantarnir ov diffusir.


Skal alt vera stýrt og kontrollerað?
Man byrjar við at vilja stýra tí, og man byrjar við at velja. Eg velji t.d. reytt og ein so breiðan pensil. Geri av at tað skal gerast við strokum, og so byrji eg at gera ein form. Eg fái eina hóming av, hvønn veg tað ber. Eg brúki ongantíð skitsur. Eg máli altíð beinleiðis á løriftið. Í fyrstuni gongur spakuliga áðrenn eg veit, hvar eg skal seta næsta formin. Tá man hevur arbeitt eina tíð, kemur man har til, at málningurin byrjar at taka ræðið. Málningurin leiðir teg fram til næsta stig, og tú ert tikin av ræði. Nógvir málarar tosa um hetta stadiið, har málningurin sjálvur fer at arbeiða, málningurin rópar eftir, ella biður um at verða málaður. Hann mennist meðan tú arbeiðir. Tað er ikki nakað sum stendur liðugt í huganum, áðrenn tú byrjar, hann skapar seg mest sum sjálvan. Málningurin er sjálvandi ikki livandi, men tað kemur hartil, at tú verður stýrd av tí, sum er komið á løriftið.

Hansina Iversen - Undurfullur Ræðuleiki

Leygardagin 20. august kemur bókin ”Hansina Iversen – Undurfullur ræðuleiki” út. Í tí sambandi er eisini framsýning við grafiskum verkum eftir Hansinu Iversen í Steinprent á Skálatrøð. Í bókini eru brot úr samrøðum, sum Inger Smærup Sørensen, listfrøðingur, hevur havt við Hansinu Iversen seinastu mongu árini. Samrøðurnar geva eitt einastandandi innlit í heimin hjá listakvinnuni og í teir tankar, sum eru støðið undir hennara list. Samrøðurnar leita djúpt inn í tann abstrakta listaheimin og snúgva seg eitt nú um ta undran, sum bylgist í sinninum, tá tú stendur frammanfyri einari mynd eftir Hansinu Iversen. Ì samband við at ”Hansina Iversen – Undurfullur ræðuleiki” kemur út almannakunngera vit næstu dagarnar stutt brot úr bókini:




Er ein orginalitetur til, sum kemur innanífrá og er óávirkaður av uttanífrákomandi inspiratión?
Ja, tað var júst tað vit tosaðu um, tá vit høvdu sæð sendingina um paradísfuglanar á Paradísoynni, altso, um estetikkur ella vakurleiki er eitt instinkt ella ein natúrkraft. Á hesari avbyrgdu og friðaðu oynni, liva fuglar, sum prýða reiðrini og holurnar hjá sær. Flestu hannfuglarnir eru prýddir við litføgrum fjaðrum, men hjá einum slagi vóru teir gráir og keðiligir, ongir f lottir litir at reypa sær av. Teir bygdu sær hvolv, líkasum ein pall við hálvtekju, har teir settu saman blomstur og bløð í alskins litum fyri at lokka honfuglarnar til sín. Ein annar fuglur dansaði fyri honfuglunum, og man sá tær koma ein og ein og settu seg á greinar rundan um hann. Sjálvur hevði hann ruddað sær eitt pláss á skógarbotninum, har hann dansaði fyri teimum. Soleiðis eru vit eisini, tað má vera ein grundleggjandi eginleiki.


Inspiratión er eitt heldur ovbyrjað hugtak, er nøkur meining í at tosa um tað?

Inspiratión er møguliga eitt ovbyrjað hugtak, men kortini er tað altíð galdandi. Men kanska ímyndin av inspiratiónini, sum eitt yvirnáttúrligt fenomen, sum alt í einum hersetur kunstnaran og í sama herindi fer at skapa, er ikki sonn og ei heldur galdandi. Inspiratiónin kemur av at arbeiða við listini. Tað er ikki, sum nógv halda, at tað knappliga sigur pling, og so rennur tú inn at mála, tí nú er andin yvir tær, og restina av tíðini málar tú ikki. Nei, inspiratiónin kemur í meðan tú arbeiður. Um tú ikki arbeiðir, kemur einki.

Bárður Oskarsson í Galerie Focus

Fríggjadagin 19. august kl. 16 til 18 letur ein framsýning við verkum hjá Bárður Oskarsson upp í Galerie Focus í Lambagerði 1 í Havn

”Í skaldsligu og samstundis hóttandi verkunum hjá Bárði Oskarssyni er kroppurin í brennideplinum. Verkini tykjast at hoyra til tað heimspekiliga rákið, ið verður rópt fænomenologi, har einasti møguleikin hjá menniskjanum at skilja heimin er við kroppinum. Menniskja er í heiminum sum ein kroppur, og kann tí einans skilja seg sjálvt kropsliga. Hóast tað í verkunum hjá Bárði Oskarssyni er kroppurin sum er ein vegur til ásannan, er hann eisini knýttur at eini langari røð av øðrum týdningum. Tí hjá Bárða Oskarsyni er mannakroppurin ikke eitt støðugt fyribrigdi, hann broytist alla tíðina, avlagast og avskeplast. Hann er groteskur.

Bárður Oskarsson víðkar hesa menniskjafatan eitt sindur, tá hann gevur sínum grotesku mannakroppum blíðkandi drøg og letur skaldskapin trína fram. Tí hóast mannakroppurin er í brennideplinum í verkunum hjá Bárði Oskarssyni, er mannakroppurin ikke einans ein røð av kropsfunktiónum og eitt savn av kropsvætu, húð, hári og neglum. Kroppurin er eisini grundarlagið fyri menniskjaligum kenslum, vónum, dreymum og øllum tí, vit nú hava.”

Inger Smærup Sørensen í bókini ”Livandi List”

Framsýningin verður opin til 23. august, leygardagin kl. 16 til 18, mánadagin og týsdagin kl. 15 til 18

Prýðing fyri milliónir

Fyrradagin varð størsta byggiætlan í søguni hjá Tórshavnar Kommunu, Skúlin á Argjahamri tikin í nýtslu og í gjár vóru vit og upplivdu hálovaða útsýnið úr skúlanum við egnum eygum og tað er av sonnum stórbært. Vit nýttu sjálvandi eisini høvið at skoða sjálvan skúlan og fyrst og fremst hugdu vit at stóru prýðisverkætlanini hjá Astri Luihn, sum við 1,5 % av byggikostnaðinum man vera millum størstu, alment fíggjaðu listarligu verkætlanir her á landi. Latið okkum fyrst og fremst frøast um hesa avgerðina hjá kommununi at brúka hálvtannað prosent uppá list og vóna, at tað verður góðu listini at frama.

Tað kann ikki sigast annað enn, at vit við prýðingini í Skúlanum á Argjahamri hava fingið nógv verk fyri pengarnar, men 2-3 milliónir eru sjálvandi eisini svimlandi upphæddir í føroyskum listahøpi. Nýggi skúlin er fullur av verkum, eitt nú er fitt av teimum ljósu myndunum, sum Astri Luihn sýndi fram í Listasavninum í fjør á framsýningini "Alt tað sum hevur fuglaflog" partur av prýðingini á Skúlanum á Argjahamri. Eg havi sum so ikki broytt meining um málningarnar, síðan ummælið við yvirskriftini "Marengs", men málningarnir hóska frægari í eini reint dekorativari funktión enn teir gjørdu á framsýning í Listasavninum. Umframt málningarnar, sum eru vardir av glasrammum, eru eisini standmyndir, glasmálningar og fleiri sløg av relieffi partar av prýðingini og staðfestast má, at prýðingin av sonnum er fjølbroytt. -Ja, í grundini er stílurin so mikið skiftandi, at tað sær út sum um, at fleiri hava verið um prýðingsuppgávuna; drøg av stílinum í verkum hjá Tróndi Patursson, Guðrið Poulsen og Hansinu Iversen koma til hugs, tá tú gongur runt og hyggur, meðan okkurt tykist meira ella minni anonymt. Best er altíð at hyggja við egnum eygum, men vit seta nakrar myndir inn her.     

Ráðgevarafyritøkurnar at standa fyri verkætlanini vóru valdar eftir einari prekvalifikatiónsrundu. Yvirskipaða hugskotið við bygninginum er »hamarin, fláirnar og løgini«. Løg kann verða tað jarðfrøðiliga, hæddirnar, brúkið ella vitanin. Í miðjuni gongur gjógvin ígjøgnum løgini, sum kann ímynda læring, flokstrin og undirvísingarpartar. Gjógvin sker seg gjøgnum løgini og avdúkar og eggjar til at nema sær kunnleika í einum fluttari merking. Gjøgnum gjónna gongur høvuðstrappan, sum eisini er ímyndin av tí stigvísu læringini. Tá ið tú ert komin niðan á, ber eisini til at skoða inn yvir býin og út í heimin. Samlaði kostnaðurin við øllum er mettur til 199 milliónir krónur. Ráðgevararnir eru: MAP arkitektar – tekning og projekteringsleiðslu. LBF ráðgevarar – berandi konstruktiónir og el. MEL/PBC ráðgevarar – hvs, ventilatión og sprinkling. Høvuðsarbeiðstøkuna og projektleiðsluna hevur byggifelagið Articon. Undirveitarar eru: Demich – hvs, ventilatión og sprinkling. Install – el. Inntakt – takelementir. Skúlin er tvísporaður frá 1-9 flokk. Haraftrat er frítíðarskúlin í skúlanum. Bygningurin er skipaður í fýra eindir, og teir tríggir undirvísingarpartarnir eru í hvør síni eind við felagsøki bæði til lærarar og næmingar. Í tí fjórðu eindini er m.a. dupult fimleikahøll. Skúlastovurnar eru allar á ovastu hædd. Teir yngstu næmingarnir eru í bygninginum, sum er í einari hædd og vendir móti skúlagarðinum og haganum. Tey eru tætt við uttanumøkið. Á henda hátt verður uttanumøkið partur av dagliga virkseminum bæði í skúlatíð og frítíðarskúlatíð. Meðan tey minstu børnini hava umhvørvið tætt við, hava teir eldru næmingarnir havsbrúnna sum mál og mið. Skúlin á Argjahamri er 6.600m² til støddar. Á miðhæddini eru fakhølir, fimleikahøll, umsiting og námsfrøðiligur tænastudepil. Á niðastu hædd eru heilsufunktónir og starvsfólkarúm. Í skúlanum ganga næmingar úr 1. upp í 9. flokk. Skúlaárið 2011/12 ganga 301 næmingar í tilsamans 17 flokkum í Argja skúla. Lærararnir eru 31. Kelda: http://www.torshavn.fo/ 

(Myndir IS Tekstur KP)